Een meisje van zestien

Een meisje van zestien


Refrein:
C G
Arm kind, zestien lentes zo pril
Am E7
Ach wat lig je hier stil, langs de kant van de weg


Am E7 Am
Ze woonde in een villawijk haar ouders waren stinkend rijk
G
Toch was daar niets meer dat haar bond
G7 C E7 Am
Ze gaf zich aan 'n vagebond, die sprak van liefde, 't oud verhaal
E7 Am
En zij geloofde 't allemaal
C G7 C
Zo ging ze weg, ze nam niets mee;
G7 C E7 A
Alleen haar jeugd en 't idee dat hij haar man was, zij zijn vrouw
E7 A G7
En het altijd zo blijven zou

Refrein

Ze trokken voort van stad tot stad
Omdat hij ruimte nodig had
Het zwerversleven was te zwaar
Niets voor een kind van zestien jaar
Haar liefde was haar levenslot
Ze ging er langzaam aan kapot
Ze kon de hartstocht niet weerstaan
Moest tot het einde verdergaan
Zij was geen kind, maar ook geen vrouw
En wist niet wat er komen zou

Refrein

Ze werd vermoeid, zag bleek en vaal
Verloor haar jeugd, haar ideaal
Alleen haar liefde bleef bestaan
Toen ging hij weg, bij haar vandaan
Toch had ze kunnen weten dat
Hij niet genoeg aan liefde had
Dat op een dag hij weg zou zijn
En zij alleen, met spijt en pijn
Dat hij zolang een meisje had
Als stormwind speelt met een enkel blad

Refrein